Emigreren tijdens de corona-crisis: settelen in onze eigen gevangenis

Ik leerde de man van mijn dromen kennen in Spanje en wilde altijd al terugkeren naar dat prachtige land. Met de geboorte van onze tweede dochter groeide deze wens. Toen ik begin 2020 een baan aangeboden kreeg in Barcelona besloten we de kans te grijpen. We hadden al een appartement in Tarragona, nabij het strand. Begin maart vloog ik met onze dochtertjes ernaartoe, Raúl zou de boel afsluiten in Nederland en later komen. Samen op naar een beter leven, want dat is toch wat je wenst als je emigreert? Dit is mijn verhaal over emigreren tijdens de corona-crisis.

Lugubere aflevering van Ik Vertrek

Terwijl ik nietsvermoedend de koffers uitpakte in ons net verbouwde appartement en de kinderen liet wennen op de opvang, greep het Corona-virus om zich heen in mijn nieuwe thuisland. Daarom besloot de overheid half maart tot een van ´s werelds meest strenge lockdowns. Ik zal die dag nooit meer vergeten. Mijn nieuwe manager belde mij om te vertellen dat mijn baan zou worden uitgesteld. Het was vrijdag, ik zat net bij de kapper om op maandag netjes gekapt op de werkvloer te verschijnen voor mijn inwerkperiode. Later begreep ik dat hij mij eigenlijk op staande voet ontsloeg, nog voordat ik was gestart. Op de opvang werd mij verteld dat ik de kinderen de komende weken niet meer mocht brengen. ´Fijne Kerstvakantie´, grapte de directrice nog. Ze zou later flink in de financiële problemen belanden. Raúl was op dat moment nog in Nederland. Hij moest nog een aantal lessen geven en zou het huurhuis opleveren. Ons huis heeft hij nooit meer teruggezien. Hij wist op het nippertje te arriveren, net voordat de landsgrenzen van Spanje dichtgingen en KLM-Transavia stopte met vliegen. Onze familie en vrienden hebben de laatste dozen ingepakt en ontzettend veel werk verzet om de huurwoning op te leveren. Zonder ons. En dat alles vanwege de, wat we toen nog dachten, 2 weken durende isolatieperiode. Emigreren tijdens de corona-crisis, wie haalt het in zijn hoofd? Wij blijkbaar. En het gaf me het gevoel dat ik in een surrealistische aflevering van Ik Vertrek zat, in combinatie met Candid Camera (wanneer laat iemand me weten dat dit een slechte grap is) en Big Brother, zo samen opgesloten in een appartement.

Zal ík vandaag de vuilnis buitenzetten?

Maar de confinamiento, zoals de Spanjaarden het noemen, wordt constant verlengd. En het Spanje waarin we in terecht zijn gekomen is er één zonder terrasjes. Met bange, chagrijnige, stille mensen op straat. En waar het buitenleven beboet wordt door de politie. Wat doe ik hier? Wat is dit voor gekke situatie? Maar hoe meer we lezen en zien over de tragedie in de Spaanse ziekenhuizen, de doden die zonder familie begraven worden en de economie, begint het tot ons door te dringen dat dit geen film is maar écht. En dat dit nog wel eens heel erg lang kan duren. En erger nog, ons nieuwe leven is compleet anders dan verwacht. In plaats van 40 uur werken ben ik ineens 24/7 een huismoeder die niet de deur uit gaat. De eerste weken waren het zwaarst: dat is de periode waarin we moesten wennen aan de opsluiting. Wennen aan de tijd die zo langzaam gaat. Aan het met iedereen ter wereld meemaken van deze eenzame tijd. Together alone.

Wanneer mag ik mijn kind uitlaten?

Kleine paniekaanvallen, ruzie, deprimerende bezoekjes naar de supermarkt en onzekerheid over de toekomst. We werken aan een routine, want dat maakt het allemaal leefbaar horen we op het nieuws. Maar een routine met twee mini-mensjes lukt simpelweg niet. Het enige waar we stipt op tijd elke dag aan meedoen is het applaus voor de medewerkers van de frontlinie: politie, verzorgenden, schoonmakers. En het voelt ook een beetje als voor elkaar: applaus voor weer een dag binnenzitten. Moederziel alleen, of met kinderen die staan te springen om naar buiten te gaan. Waarom mag de buurvrouw haar honden wel uitlaten en moeten er 7 miljoen Spaanse kinderen 5 weken binnen blijven? Het zoontje van een vriendin in Nederland leert fietsen. Mijn dochter plast ineens elke dag weer in haar broek. ´s Avonds slapen we met z´n vieren op onze kamer, omdat behalve onze meubels ook de bedden van de meisjes nog niet zijn gearriveerd. Het heeft wel iets intiems. Een ander soort intiem, voor ons over 9 maanden in ieder geval geen covid-baby. Overdag rest me niks anders dan leuke activiteiten verzinnen: het dansuurtje, elke dag in bad, zelfgemaakte klei verven, met de bal spelen in het trappenhuis. En voor mezelf: Catalaans leren door de krant te lezen, naar de vogels luisteren op het balkon. En ik heb nog nooit eerder zo genoten van het vuilnis buiten zetten, dweilen en afwassen.

Was ik maar bij moeder thuis gebleven

Dan laat mijn vader tijdens een videogesprek ineens weten dat hij ziek is van het corona-virus. ´Maar ik voel me inmiddels prima hoor!´. Hij doet er laconiek over. Terwijl mijn schoonouders zo bang zijn dat ze alles wat het huis inkomt met bleekmiddel schoonmaken. Zelfs de krant! De yayos (opa en oma) vallen dan ook wel net iets meer in de risico-groep, maar het is tekenend voor hoe emotioneel Spanjaarden in de wedstrijd zitten. Of hoe down to earth de Hollanders. Of althans, mijn familie. Hoewel de angst er in Nederland ook goed inzit en veel mensen ook economisch zwaar zijn geraakt, zie ik een compleet andere realiteit. Berenjacht, familieleden die gezellig varen op een boot, genieten van de zon in het Westerpark in Amsterdam. De realiteit kan niet meer verschillen dan die van ons: opgesloten, binnen. Met politici die voor mijn gevoel zeer traag acteren. Jarenlang hoorde ik geklaag over de Spaanse overheid, maar altijd zei ik: ach, de zon schijnt toch. Nu ben ik totaal van ze afhankelijk voor mijn dagelijks levensgeluk. Naar wat voor land zijn we vertrokken? Het dringt tot me door dat we geen van beiden een baan meer hebben. Als het virus is uitgeraasd dan gaan we een zeer zware economische recessie in. Als we hadden geweten dat we gingen emigreren tijdens corona-crisis, waren we dan in Nederland gebleven?

Elk punt in de geschiedenis is een kruispunt. Er leidt precies één weg van het verleden naar het heden, maar naar de toekomst splitsen zich talloze paden af.

Yuval Noah Harari in Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid

Zonlicht aan het einde van de Spaanse tunnel

Maar dan breekt de zon door. Na een nacht lang piekeren besluit ik terug te vechten en het beste te maken van deze gekke situatie. Ook horen we dat de kinderen weer naar buiten mogen op 26 april, en dat de lockdown tot 9 mei duurt. Nog ruim 2 weken te gaan. We can do this! De buurvrouwen in het gebouw krijgen de mooiste tekeningen van mijn dochtertje. Het gedeelde dakterras, waar ik hiervoor nooit kwam, toveren we om tot een patio. Daar loop ik kilometers rondjes, met de baby in de draagzak. En speel ik voetbal met mijn dochtertje. Steeds mooier wordt het daar, met planten – als je linzen plant groeit dat als kool. We rekenen uit hoe lang we kunnen leven zonder inkomsten. En beginnen op koopjes te jagen in de supermarkt. Raúl geeft weer Spaanse les via Skype en ik reageer op klussen op een online platform voor freelancers. We laten ons dochtertje spelen met het bovenbuurmeisje. We gokken maar op geen besmetting, het maakt onze dagen en die van onze single mom buurvrouw in ieder geval een stuk prettiger nu de kids zich samen kunnen vervelen. Ik schrijf de levenslessen op van deze bizarre situatie. En merk dat ik in de afgelopen weken meer over het leven heb geleerd dan in lange tijd. Emigreren tijdens de corona-crisis, ik zou het je nog bijna aanraden ,-)! Het is goed dat we een fijn gezin hebben, en warme mensen om ons heen die ons steunen en aan ons denken. Daar ben ik dankbaar voor. We gaan ons hier doorheen slaan!

Bedankt voor het lezen van mijn blog over emigreren tijdens de corona-crisis. Ik ben benieuwd naar je reactie. Op de contactpagina van dit blog kun je mijn e-mailadres vinden.



One reply to Emigreren tijdens de corona-crisis: settelen in onze eigen gevangenis

  1. Pingback:

Comments are closed.